Τετάρτη Μεσούντος Ελαφηβολιώνος

Διονύσια εν Άστει, Νικίειος Ειρήνη

Δεκάς Β

14. Δεκάτη τετάρτη ημέρα της σελήνης
ΑΠΟ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΔΥΣΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Ἑλαφηβολιώνος ΙΔ΄ (14η)
ΑΤΤΙΚΟΣ ΜΗΝ 9ος

Δεκαήμερο Β΄, το Μέσο
ΙΔ΄. Η δεκάτη τετάρτη, τετράς μεσούντος, τεσσαρεκαιδεκάτη, τετάρτη επί δέκα, τετάρτη επί δεκάτη.

Γεγονότα

  • ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΕΝ ΑΣΤΕΙ, ΗΜΕΡΑ Ε’
  • ΔΡΑΜΑΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ
  • ΝΙΚΙΕΙΟΣ ΕΙΡΗΝΗ (ΕΝΑΡΞΗ)
  • ΗΜΕΡΑ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ

Αναφορές Πηγές για την ημέρα

Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη 4.118, 11-13, οι Αθηναίοι, την σημερινή ημέρα, το -423, ψήφισαν τα προκαταρκτικά μέτρα που οδήγησαν στην Νικίειο Ειρήνη.
«Έδοξεν τω δήμω. . . την (δ’) εκεχειρία είναι ενιαυτόν, άρχειν δε τήνδε την ημέραν, τετράδει επί δέκα του Ελαφηβολιώνος μηνός.
Αυτό το απόσμασμα δηλώνει ότι μία συνέλευση της Εκκλησίας του δήμου πραγματοποιήθηκε την σημερινή ημέρα.
Δύο ακόμη συνελεύσεις πραγματοποιήθηκαν κατά την διάρκεια των Διονυσίων εν Άστει [βλέπε 12η και 13η Ελαφηβολιώνος] και παρόλα αυτά αυτές οι συνελεύσεις δεν ορίζουν την προκαθορισμένη λήξη για την εορτή των Διονυσίων εν Άστει.

Η ΝΙΚΙΕΙΟΣ ΕΙΡΗΝΗ
Η Νικίειος ειρήνη ή ειρήνη του Νικία (-421) επέφερε προσωρινή διακοπή στις εχθροπραξίες του Αρχιδάμειου πολέμου (1η φάση του Πελοποννησιακού Πολέμου) διότι παρά το γεγονός ότι είχε συμφωνηθεί να διαρκέσει 50 έτη, παραβιάσθηκε σε μόλις 18 μήνες και ο πόλεμος συνεχίστηκε μέχρι το -404.
Οι διαπραγματεύσεις άρχισαν μετά την ήττα των Σπαρτιατών στην Σφακτηρία το -425, η οποία έληξε με την παράδοση των 292 οπλιτών που ήσαν παγιδευμένοι στο νησί, στους οποίους 120 Σπαρτιάτες «όμοιοι». Μία εκ των αδυναμιών του συστήματος της Σπάρτης ήταν ότι υπήρχαν πολύ λίγοι «όμοιοι» και η απώλεια των 120, θα ισοδυναμούσε με καταστροφή. Στην αρχή οι διαπραγματεύσεις ήσαν ανεπιτυχείς, αλλά το -424, οι Αθηναίοι υπέστησαν ήττα στην μάχη του Δηλίου, ενώ ο Σπαρτιάτης στρατηγός Βρασίδας πέτυχε καθοριστικές νίκες στην Θράκη και απειλούσε την προμήθεια σιτηρών της Αθήνας. Το -423 οι δύο πλευρές συμφώνησαν σε ένα χρόνο ανακωχή, η οποία όταν έληξε το -422 οι Αθηναίοι απέστειλαν εκστράτευσαν στην Θράκη, υπό τις διαταγές του Κλέωνα, που κατέληξε σε μια ακόμη στρατιωτική καταστροφή, στην Αμφίπολη. Αμφότεροι ο Κλέων και ο Βρασίδας σκοτώθηκαν και μαζί τους απομακρύνθηκαν τα βασικά εμπόδια για την επίτευξη ειρήνης.
Αμφότερες οι πλευρές είχαν ισχυρούς λόγους να επιθυμούν την ειρήνη. Οι Αθηναίοι έχοντας υποστεί δύο συνεχόμενες οδυνηρές ήττες, είχαν απωλέσει την αυτοπεποίθησή τους και επιπλέον ανησυχούσαν ότι ορισμένοι από τους συμμάχους τους, θα μπορούσαν να εξεγερθούν εφόσον συνεχίζονταν οι ήττες.
Οι Σπαρτιάτες εξακολουθούσαν να ανησυχούν για τους άνδρες τους στην Σφακτηρία. Η επικράτειά τους είχε υποστεί εισβολή και φοβόντουσαν ότι αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει μια εξέγερση μεταξύ των ειλώτων, καθιστώντας τους αντιμέτωπους με την προοπτική ενός πολέμου σε δύο μέτωπα. Επιπρόσθετα η 30ετής ανακωχή μεταξύ Σπάρτης και Άργους επρόκειτο να λήξει και μάλλον ήταν απίθανο να ανανεωθεί.
Ο Θουκυδίδης στα συγγράμματά του αναφέρει ανά ένα πολιτικό ηγέτη σε κάθε πλευρά που επεδίωξαν την ειρήνη, παρακινούμενοι από ευγενή κίνητρα. Από την πλευρά των Αθηνών ο Νικίας, γιος του Νικηράτου, ένας από τους πλέον επιτυχημένους στρατηγούς, επιθυμούσε να τελειώσει την ενεργό στρατιωτική καριέρα του χωρίς απώλειες και από την πλευρά της Σπάρτης ο βασιλέας Πλειστοάναξ, ο οποίος αφού είχε εξοριστεί επί 19 έτη, ήθελε να αποσπάσει την προσοχή από τον τρόπο αποκατάστασής του, ελπίζοντας ότι η επιστροφή των κρατουμένων θα τον αποκαθιστούσε ηθικά στα μάτια των Σπαρτιατών.
Ο Θουκυδίδης καταγράφει 17 βασικές ρήτρες της συνθήκης ειρήνης:
– Η πρόσβαση σε όλα τα ιερά είναι απρόσκοπτη.
– Οι Δελφοί ορίζονται ως αυτόνομη πόλη με δικούς της νόμους, φόρους και έθιμα, πλήρως ανεξάρτητη. Το ιερό του Απόλλωνα των Δελφών ορίζεται να ανήκει στον ανεξάρτητο λαό των Δελφών.
– Η συνθήκη ειρήνης είναι δεσμευτική για 50 χρόνια για τους Αθηναίους και τους συμμάχους τους και για τους Λακεδαιμονίους και τους συμμάχους τους, χωρίς δόλο ή πρόκληση βλαβών από ξηρά ή θάλασσα.
– Δεν επιτρέπεται με κανένα τρόπο να πάρουν τα όπλα με πρόθεση να βλάψουν ούτε οι Λακεδαιμόνιοι και οι σύμμαχοι τους τους Αθηναίους και τους συμμάχους τους, αλλά ούτε και οι Αθηναίοι και οι σύμμαχοί τους, όπλα εναντίον των Λακεδαιμονίων και των συμμάχων τους.
– Όποια μελλοντική διαφορά ανακύψει μεταξύ τους, πρέπει να επιλυθεί δίκαια σύμφωνα με το νόμο και τους όρκους που δίδονται.
– Οι Λακεδαιμόνιοι και οι σύμμαχοί τους θα αποδώσουν στους Αθηναίους την Αμφίπολη.
– Στους κατοίκους των πόλεων που παραδίδουν οι Λακεδαιμόνιοι στους Αθηναίους, πρέπει να επιτραπεί να μεταβούν όπου επιλέξουν και να πάρουν μαζί και την περιουσία τους.
– Οι πόλεις που παραδίδονται είναι ανεξάρτητες και θα πληρώνουν μόνον τον φόρο του Αριστείδη.
– Δεν έχουν το δικαίωμα οι Αθηναίοι, ή οι σύμμαχοί τους να κηρύξουν τον πόλεμο στις κάτωθι πόλεις, εφόσον αυτές πληρώνουν το φόρο. Οι πόλεις αυτές είναι η Άργιλος, η Στάγειρος, η Άκανθος, η Στώλος, η ΄Ολυνθος και η Σπάρτωλος και στο εξής θα είναι ουδέτερες από συμμαχίες και δεν θα είναι σύμμαχοι ούτε των Αθηναίων ούτε των Λακεδαιμονίων. Αν όμως οι πόλεις συμφωνήσουν και εφόσον το επιθυμούν, τότε οι Αθηναίοι μπορούν να τις κάνουν συμμάχους τους.
– Οι Ολύνθιοι, οι Ακάνθιοι, οι Σαναίοι, οι Σιγγίοι και οι Μηκυβερναίοι θα κατοικήσουν τις πόλεις τους.
– Οι Λακεδαιμόνιοι και οι σύμμαχοί τους θα επιστρέψουν στους Αθηναίους το Πάνακτο.
– Οι Αθηναίοι αντίστοιχα θα αποδώσουν στους Λακεδαιμονίους το Κορυφάσιο, τα Κύθηρα, τα Μέθανα, τον Πτελεό και την Αταλάντη, καθώς και όσους Λακεδαιμονίους αιχμαλώτους έχουν οι ίδιοι, ή οι σύμμαχοί τους και τους Πελοποννησίους άνδρες που είναι πολιορκημένοι στη Σκιώνη και όσους έστειλε εκεί ο Βρασίδας όπως και τους άλλους συμμάχους των Λακεδαιμονίων που κρατούνται στην Αθήνα ή σε άλλο μέρος που υπόκειται στην Αθήνα.
– Το ίδιο θα πράξουν και οι Λακεδαιμόνιοι και οι σύμμαχοί τους αντίστοιχα με αιχμαλώτους Αθηναίους ή συμμάχους των Αθηναίων.
– Όσον αφορά στους Σκιωναίους, τους Τορωναίους και τους Σερμυλίους και άλλες πόλεις που μπορεί να έχουν οι Αθηναίοι, ας σκεφτούν και ας πράξουν με αυτούς όπως νομίζουν.
– Οι Αθηναίοι θα ορκιστούν όπως και οι Λακεδαιμόνιοι και οι σύμμαχοί τους, πόλη προς πόλη, για την ειρήνη, με τον εξής όρκο: «Θα τηρήσω τις συνθήκες και τις σπονδές αυτές χωρίς ατιμία και χωρίς δόλο».
– Η συμφωνία θα ανανεώνεται κάθε χρόνο.
– Η συνθήκη άρχεται με έφορο τον Πλειστόλα, τον μήνα Αρτεμίσιο, την τετάρτη ημέρα πριν το τέλος του (27η Αρτεμισίου) στην δε Αθήνα έγινε επί άρχοντος Αλκαίου, το μήνα Ελαφηβολιώνα, την έκτη μέρα πριν από το τέλος του (25η Ελαφηβολιώνος) και ορκίστηκαν από την πλευρά των Λακεδαιμονίων ο Πλειστοάναξ, ο ΄Αγις, ο Πλειστόλας, ο Δαμάγητος, ο Χίονις, ο Μεταγένης, ο Άκανθος, ο Δάιθος, ο Ισχαγόρας, ο Φιλοχαρίδας, ο Ζευξίδας, ο΄Αντιππος, ο Τέλλος, ο Αλκινάδας, ο Εμπεδίας, ο Μηνάς και ο Δάφιλος. Από δε την πλευρά των Αθηναίων ορκίστηκαν ο Λάμπων, ο Ισθμιόνικος, ο Νικίας, ο Λάχης, ο Ευθύδημος, ο Προκλής, ο Πυθόδωρος, ο ΄Αγνων, ο Μυρτίλος, ο Θρασυκλής, ο Θεαγένης, ο Αριτάκτης, ο Ιώλκιος, ο Τιμοκράτης, ο Λέων, ο Λάμαχος και ο Δημοσθένης.
Επί του πρακτέου η συνθήκη επανέφερε την κατάσταση στην ισχύουσα πριν την έναρξη του πολέμου και παρόλο που η Αθήνα ήταν σε θέση να κρατήσει τη Νίκαια και η Σπάρτη την πόλη των Πλαταιών, αμφότερες (Αθήνα & Σπάρτη) άλλαξαν πλευρές κατόπιν συμφωνίας με τους κατοίκους.
Η συνθήκη δεν ήταν αρεστή σε ορισμένους συμμάχους της Σπάρτης, όπως η Αμφίπολη που ήταν απρόθυμη να επιστρέψει στην Αθηναϊκή κυριαρχία και επίσης αρκετοί άλλοι αρνήθηκαν να υπογράψουν αν δεν γίνουν τροποποιήσεις. Όμως προς έκπληξη όλων η Σπάρτη υπέγραψε συμμαχία με την Αθήνα, με τον όρο να συνδράμει η μία την άλλη σε περίπτωση εισβολής και η Αθήνα να υποστηρίξει τους Σπαρτιάτες εναντίον οιασδήποτε εξέγερσης εκ μέρους των ειλώτων.
Η ειρήνη του Νικία ουδέποτε εφαρμόσθηκε εξ’ ολοκλήρου. Ο Θουκυδίδης καταγράφει την διάρκειά της για περίοδο 6 ετών και 10 μηνών, αλλά αυτό αφορά μόνο την περίοδο κατά την οποία ουδεμία πλευρά εκδήλωσε επιθετική ενέργεια κατά της άλλης. Στην πραγματικότητα ο πόλεμος συνεχίσθηκε αφού μεσολάβησε χρονικό κενό, περίπου 18 μηνών και το -418, Αθηναίοι και Σπαρτιάτες βρέθηκαν αντιμέτωποι στην Μαντινεία.
Βιβλιογραφία: The Peace of Nicias by Milo Milton Williams-University of Massachusetts Amherst 1977

-Τετράδι δ’οἶγε πίθον· περὶ πάντων ἱερὸν ἦμαρ
μέσση·
ΑΠΟΔΟΣΗ
-Ἄνοιξε τὸ πιθάρι σου στὶς τέσσερις καὶ
πὼς καὶ ἡ δεκατέσσερις· ἡμέρα εἶναι ἅγια.
-κοὺρῃ δὲ τε τετρὰς μέσση·
τῇ δέ τε μῆλα καὶ εἰλίποδας ἕλικας βοῦς
καὶ κύνα καρχαρόδοντα καὶ οὐρῆας ταλαεργοὺς
πρηΰνειν ἐπὶ χεῖρα τιθείς.
ΑΠΟΔΟΣΗ

  • γιὰ κὀρης (γέννηση) ἡ δεκατέσσερις,
    αὐτὴ καλὴ δὲ νὰ ἡμερεύεις γίδια καὶ σκυλιὰ
    σουβλόδοντα καὶ βόδια καμπυλοκέρατα στρεψά,
    κι’υπόμονα μουλάρια χαϊδεύοντας τὴ ράχη τους.
    ΗΣΙΟΔΟΣ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ.
    Κοινή χρήση
    Αποστολή ανάρτησης
Close Menu