Εικάς Μουνιχιώνος

Ιερή Αθηνάς, Απόλλωνος Εικαδίου

Δεκάς Β

20. Εικοστή ημέρα της σελήνης
ΑΠΟ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΔΥΣΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Μουνιχιώνος Κ΄ (20η)
ΑΤΤΙΚΟΣ ΜΗΝ 10ος

Δεκαήμερο Β΄, το Μέσο
Κ΄. Ἡ εἰκοστή, ἡ εἰκάς, ἡ εἰκοσάς, εἰκοσάδες

Γεγονότα

  • ΙΕΡΗ ΑΘΗΝΑΣ
  • ΙΕΡΗ ΕΙΚΑΔΙΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ
  • ΗΡΩΟΣ ΛΕΥΚΑΣΠΙΔΟΣ

Αναφορές Πηγές για την ημέρα

Ἡ εἰκάς εἶναι πάντοτε Ἱερὴ γιὰ τὴν Ἀθηνᾶ καὶ τὸν Ἀπόλλωνα σὲ ὅλους τοὺς μῆνες.                             

Τὴν 20η Μουνιχιῶνος στὸ ἱερὸ θυσιολόγιο τῆς Μεγάλης Δημαρχίας τῆς Ἐρχιᾶς καταγράφεται σπονδὴ ἄνευ οἴνου καὶ θυσία κριοῦ :
SEG 21 541
θεοί.
δημαρχία ἡ μέζων
— Μονιχιῶνος δ
εκάτει προτ
έραι, Λευκάσ
πιδι, Ἐρχιᾶσιν, ο
ἶς, νηφάλιος,
οὐ φορά, ΔΗΗ.
O Λεύκασπις ἦταν τοπικὸς Σικελικὸς ἥρως κατὰ τὸν Διόδωρο (4.23), ἀρχηγὸς τῶν Σικανῶν, τοὺς ὁποίους σκότωσε ὁ Ἠρακλῆς κατὰ τὸ πέρασμα του ἀπὸ τὴν Σικελία.
ΔΙΟΔΩΡΟΣ ΣΙΚΕΛΙΩΤΗΣ 4.23
― τότε δ´ ὁ Ἡρακλῆς ἐγκυκλούμενος τὴν Σικελίαν, καταντήσας εἰς τὴν νῦν οὖσαν τῶν Συρακοσίων πόλιν καὶ πυθόμενος τὰ μυθολογούμενα κατὰ τὴν τῆς Κόρης ἁρπαγήν, ἔθυσέ τε ταῖς θεαῖς μεγαλοπρεπῶς καὶ εἰς τὴν Κυάνην τὸν καλλιστεύοντα τῶν ταύρων καθαγίσας κατέδειξε θύειν τοὺς ἐγχωρίους κατ´ ἐνιαυτὸν τῇ Κόρῃ καὶ πρὸς τῇ Κυάνῃ λαμπρῶς ἄγειν πανήγυρίν τε καὶ θυσίαν. αὐτὸς δὲ μετὰ τῶν βοῶν διὰ τῆς μεσογείου διεξιών, καὶ τῶν ἐγχωρίων Σικανῶν μεγάλαις δυνάμεσιν ἀντιταξαμένων, ἐνίκησεν ἐπιφανεῖ παρατάξει καὶ πολλοὺς ἀπέκτεινεν, ἐν οἷς μυθολογοῦσί τινες καὶ στρατηγοὺς ἐπιφανεῖς γεγενῆσθαι τοὺς μέχρι τοῦ νῦν ἡρωικῆς τιμῆς τυγχάνοντας, Λεύκασπιν καὶ Πεδιακράτην καὶ Βουφόναν καὶ Γλυχάταν, ἔτι δὲ Βυταίαν καὶ Κρυτίδαν.
Στὰ χρόνια τοῦ ἄρχοντος Διονύσου (-405 -345) Συράκουσαι, καὶ τῶν διαδόχων του, νέος τύπος δραχμῆς εἰσήχθη, παριστάνοντας τὸν ἥρωα Λεύκασπι.
Γενικῶς , Λευκάσπιδες, ὀνομάζουν οἱ τραγικοὶ ποιητὲς μας κατ’εξοχὴν τοὺς Ἀργείους, μὲ τὴν ἐπωνυμία αὐτὴ υπονοεῖται , ὄχι ἡ λευκὴ ἀσπίδα τῶν κοινῶν στρατιωτῶν, τὴν ἀπλὴ δηλαδὴ χωρὶς τὰ ἐμβλήματα,(parma pura .Verg Aen.11.711, ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους), ἀλλὰ τὸ ἐθνικὸ χρῶμα τῶν Ἀργείων, τὸ ὁποίο ἦταν λευκό.
Ἄργος, ἀργὸς =Λευκός
Σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς Ἀριους τοῦ Τάκιτου (Γερμ.43) οἱ ὁποίοι ἔφεραν μελανὲς ἀσπίδες.
Ἡ ἀργολικὴ ἀσπίδα ἦταν στρογγύλη καὶ μεγάλη, κάλυπτε ὁλόκληρο τὸ σῶμα (ἀσπὶς ἀμφίβροτη) , γι αυτὸ καὶ ὁ ὀφθαλμὸς τοῦ Πολυφήμου παραβάλλεται πρὸς Ἀργολικὴ ἀσπίδα καὶ πρὸς τὸν ἥλιο.
ΒΙΡΓΙΛΙΟΣ ΑΙΝ. 3 635.
― Lumen . . ingens. . Argolici clipei aut Phoebeae lampadis instar.
Ὁ Πρόκλος σχολιάζει τὸν Ἠσίοδο :
ΠΡΟΚΛΟΣ ΣΧΟΛΙΑ ΣΕ ΗΣΙΟΔΟ 778
― Ἱστάμενον μηνὰ ὡς εἰκάδα (ἑὼς εἰκάδιος) ἔλεγον. μετὰ δὲ τοῦτο πρώτην φθίνοντος δευτέρα φθίνοντος. Φιλόχορος δὲ πάσας τὰς τρεῖς ἱερὰς λέγει τῆς Ἀθηνᾶς.
 Μ. ΕΤΥΜ. Εἰκάδιος
― Εἰκάδιος, ἀπὸ τοῦ εἰκὰς. . . ἐστὶ δὲ ὄνομα κύριον. ἐν τῇ εἰκάδι τοῦ μηνὸς ἑορτὴ ἐπετελεῖτο τῷ Ἀπόλλωνι, καὶ ἐλέγετο ἡ ἱέρεια εἰκάς. ἐπειδὴ οὖν ἐν ταύτῃ τῇ ἑορτῇ ἐγεννήθη λέγεται Εἰκάδιος.
Σήμερα, μιὰ σπονδὴ ἄνευ οἴνου, μὲ γάλα, μέλι ἤ νερό θὰ ἦταν τὸ ὀρθό καὶ τὸ πρέπον.

Close Menu