Έκτη Μεσούντος Θαργηλιώνος

Δεκάς Β

16. Δεκάτη έκτη ημέρα της σελήνης
ΑΠΟ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΔΥΣΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Θαργηλιώνος ΙΣΤ΄ (16η)
ΑΤΤΙΚΟΣ ΜΗΝ 11ος

Δεκαήμερο Β΄, το Μέσο
ΙΣΤ΄. Η δεκάτη έκτη, έκτη μεσοῦντος μηνός, εκκκαιδεκάτη, έκτη ἐπὶ δέκα, έκτη ἐπὶ δεκάτη

Γεγονότα

  • ΥΠΕΡ ΕΠΑΚΡΙΟΥ ΔΙΟΣ, ΟΡΟΣ ΥΜΗΤΤΟΣ, ΙΕΡΟ ΘΥΣΙΟΛΟΓΙΟ ΕΡΧΙΑΣ
  • ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ

Αναφορές Πηγές για την ημέρα

Το ιερο Θυσιολογιο της Ερχιας περιγραφει θυσια στον Δία Επάκριο τη σημερινή ημερα:

ΣΤΗΛΗ Ε, ΣΕΙΡΕΣ 59-64
ΘΑΡΓΗΛΙΩΝΟΣ
εκτηι επι δεκα,
Διί Επακριωι
εν Υμηττωι,
αρήν
νηφάλιος,
ου φορά, ΠΗΗ
Στις αρχαίες πηγές, Παυσανίας, Λεξικό Ησύχιου και Μεγα Ετυμολογικό, γίνεται αναφορά για έναν βωμό του Διός Επάκριου στον Υμηττό, «― Επί των άκρων των ορών » και μαθαίνουμε επίσης και από το θυσιολόγιο της Έρχιας, ότι οι δημότες της προσέφεραν κανονικές θυσίες στον θεό τη σημερινή ημερα.
Το ανοιχτό ιερό του Διός πάνω στον Υμηττό ανασκάφηκε τη περίοδο μεταξύ των δυο παγκοσμίων πολέμων από τους Carl Blegen και Rodney Young της Αμερικανικής Σχολής των Κλασσικών Σπουδών στην Αθήνα.
Τα ευρήματα αντικατοπτρίζουν δυο περιόδους λατρευτικής δραστηριότητος, την περίοδο από το -950 έως το -575, όπου βρέθηκαν πολλοί κρατήρες, φιάλες και καμμένα οστά ζώων, και μερικές δεκαετίες από την ύστερη ρωμαϊκή περίοδο όπου τότε βρέθηκαν 120 ρωμαϊκές λάμπες ελαίου.
Το πιο σημαντικό εύρημα παρόλα αυτά , ήταν οι 170 αττικές επιγραφές οι οποίες δεικνύουν υψηλό δείκτη λογοτεχνίας στην Αττική κατά τον -7ο αιώνα.

Μια συνέλευση στο θέατρο του Διονύσου, το έτος -107, -106, εδραιώνει τη σημερινή ημέρα ως ημέρα συνελεύσεων της Εκκλησίας του δήμου:

ΑΤΤΙΚΗ ΕΠΙΓΡΑΦΗ IG II² 1011, ΣΕΙΡΕΣ 73-74:
― Αγαθη τυχη· Επι Αρισταρχου αρχοντος επι της Κεκροπιδος
ενδεκατης πρυτανειας η Τελεστης Μηδειου
Παιανιευς εγραμματευεν· Θαργηλιωνος εκτη
επι δεκα, εκτη και δεκατη της πρυτανειας· εκκλησια
εν τω θεατρωι εν Διονυσου.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΧΡΟΝΟΛΟΓΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ «ΦΑΕΘΩΝ» ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ.
Ενα μεγάλο μέρος αυτού του έργου έχει αποκατασταθεί από τον Παρισινό Κώδικα και έχει εκδοθεί μεταξύ των αποσπασμάτων του Ευριπίδου.
Από τις εικόνες και την αίσθηση που μας παρουσιάζει ο ποιητής στο έργο του, είναι υπέρ αρκετό να αντιληφθούμε ότι το γεγονός συνέβει την άνοιξη ή το καλοκαίρι, στο μέσο σημείο και ανάμεσα στις δύο εποχές είναι η Ηλιακή Άνοδος των Πλειάδων:
― Μέλπει δε δένδρεσι λεπτών
αηδών αρμονίαν,
γόοις ορθρευόμενα
Ίτυν Ίτυν πολύθρηνον.
Σύριγγας δ’ ουριβάται
κινούσιν ποίμνας ελάται·
εγρονται δ΄εις βοτάναν
ξανθάν πώλων συζυγίαι.
ήδη δ΄εις έργα κυναγοί
στείχουσιν θηροφόνοι,
πηγαις τ΄επ΄ωκεανού
μελιβόας κύκνος αχεί.
Άκατοι δ΄ανάγονται υπ΄ειρεσίαις
ανέμων τ΄ευαέσιν ΄μοθίοις,
άνα δ΄ιστί·
Αυτή η περιγραφή ταυτίζεται με τον Αττικό Θαργηλιώνα μήνα, και ως αποτέλεσμα περιγράφει ( επειδή το γεγονός συμβαίνει το πρωϊ), κάποιο πρωϊνό του Θαργηλιώνος, σε ποιο πρωϊνό όμως ;
Σε ένα άλλο απόσπασμα του ιδίου έργου του Ευριπίδου, που μας έχει διασώσει ο Λογγίνος, εμφανίζεται ότι διευκρινίζει επακριβώς την ηλιακή Άνοδο των Πλειάδων αυτό το μήνα.
Ως προς την κατεύθυνση που ακολουθεί ο Φαέθων για τον ήλιο, χρησιμοποιεί τις Πλειάδες ως οδηγό του οι οποίες του δείχνουν τη σωστή πορεία.
Πρέπει λοιπόν να ο Φαέθων να ξεκινήσει την αυγή, και αυτό ταυτίζεται με τις Πλειάδες οι οποίες ανατέλλουν στην Ανατολή , και έτσι το γεγονός πρέπει να συνέβει στην ημέρα της επιτολής των Πλειάδων.
― Ιει δ΄εφ’ επτά Πλειάδων έχων δρόμον.