ΤΟΠΟΙ ΛΑΤΡΕΙΑΣ: Ναός, ιερό, τέμενος

ΤΟΠΟΙ ΛΑΤΡΕΙΑΣ: Ναός, ιερό, τέμενος

Από λατρευτική άποψη, ο ναός δεν είναι απαραίτητο στοιχείο της ελληνικής θρησκείας.

Τα τελετουργικά, τελούνται κυρίως έξω και όχι μέσα στο ναό. Είναι πολύ σπάνιο να δοθεί στους απλούς Έλληνες το δικαίωμα εισόδου σε ναούς, οι οποίοι ναοί, στην πραγματική λατρεία κρατούνται κλειδωμένοι από ιερείς αφιερωμένους κλειδούχους για μεγάλο μέρος του έτους επειδή ανταποκρίνονται σε έναν συγκεκριμένο λατρευτικό κύκλο του θεού στον οποίον είναι αφιερωμένοι.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο κάθε ναός ξεχωριστά έχει μια συγκεκριμένη λειτουργία, δηλαδή τη διατήρηση της λατρείας στον θεό που είναι αφιερωμένος ή των αγαλμάτων του θεού και την περιουσία αφιερωμένη σε αυτόν από τις δωρεές των θρησκευτών.

Ο σκοπός του ναού, υπό αυτό το πλαίσιο, είναι παρόμοιος με αυτόν των μικρότερων κτηρίων που κατασκευάστηκαν μέσα σε ιερά, των λεγόμενων «Θησαυρών» που ήταν γεμάτα με αναθήματα στους θεούς.

Έτσι, ο Παρθενών, φιλοξενεί τη λατρεία του χρυσελεφάντινου αγάλματος του Φειδία της Αθηνάς Παρθένου (της Παρθένου), ο ναός δεν χρησιμοποιήθηκε για τελετές λατρείας ποτέ. Στεγάζει επίσης το κρατικό ταμείο της Αθήνας.

Ο Έλληνας θρησκευτής δεν χρειάζεται ναό για να ασκήσει την λατρεία του. Όσοι έχουν αυτή την εντύπωση δεν έχουν κατανοήσει την ελληνική θρησκεία και την αντιλαμβάνονται με μονοθεϊστική ακόμη αντίληψη.

Για τους Έλληνες οποιαδήποτε τοποθεσία μπορεί να χρησιμεύσει ως τόπος λατρείας, ένας ιερός χώρος (ιερό). Ένας χώρος για να εκληφθεί ως ιερός πρέπει να αποδίδει μια ποιότητα, δεν πήγαιναν οι πρόγονοι απλώς και αγόραζαν ένα οικόπεδο να το κάνουν «ναό», όπως οικτρά νομίζουν κάποιοι λόγω άγνοιας.

Ο ιερός χαρακτήρας του εδάφους εκλαμβάνεται, είτε λόγω κάποιας ιδιαίτερης γεωγραφικής ή φωτεινής ποιότητας (το μεγαλείο του εδάφους, όπως στους Δελφούς · την παρουσία ενός σεβαστού τάφου) ή επειδή περιείχε κάποια συγκεκριμένη εκδήλωση θεϊκή είτε αυτοί είναι βράχοι, είτε άλσος, είτε πηγές , για παράδειγμα.

Όταν το έδαφος θεωρηθεί ιερό οροθετείται ως τέμενος ή τετμημένος χώρος, χωρισμένος, δηλαδή από το μη ιερό περιβάλλον του. Τα όριά του μπορούσαν να σηματοδοτηθούν από όρους (όρια) ή από ένα συνεχές τοιχίο οριοθέτησης (περίβολο).

Πολλά ελληνικά ιερά είναι απλώς περίβολοι, επειδή περιλαμβάνουν ίσως ένα ιερό άλσος, μια πηγή, μια σπηλιά, ένα άντρο ή κάποιο άλλο φυσικό αλλά θεϊκό χαρακτηριστικό, ΚΑΙ ΟΧΙ μόνιμες τεχνητές κατασκευές.

Ένα τέμενος μπορεί να φιλοξενήσει τις λατρείες πολλών διαφορετικών θεών ή να αφιερωθεί σε μία μόνο θεότητα

Ένα ιερό μπορεί να περιέχει δύο ναούς αφιερωμένους στον ίδιο θεό, πιθανώς έτσι ώστε να μπορεί να εκτίθεται ένα νέο λατρευτικό άγαλμα για το οποίο δεν υπήρχε χώρος στο αρχικό ιερό.

Εάν θέλουμε να εορτάσουμε τον τιμώμενο θεό με

Ευσέβεια ζητώντας την Χάρη του τότε οργανώνεται μια Πανήγυρις γύρω ή κοντά από τον αρχαίο ναό , όπως ακριβώς συνέβαινε στην αρχαιότητα.

Η ιερή Πανήγυρις είναι πάνω από όλα μια θρησκευτική συνέλευση λατρευτών του θεού που τιμάται, τοποθετημένη υπό το έδαφος του θεού ή των θεών που το ονομάζουμε ι ε ρ ό .

Η περίοδος της Πανηγύρεως για την εορτή του τιμώμενου θεού εγκαινιάζεται από μια επίσημη πομπή με μια ή περισσότερες προσφορές στις λατρευτικέ ιερές τράπεζες που έχουν στηθεί για να ενώνουν τους συμμετέχοντες σε κοινωνία. Η πανήγυρις κλείνει με ύμνους περαιτέρω τελετές και προσφορές. Η ομαλή λειτουργία διασφαλίζεται από επιτροπή προσωρινών ιερέων, και με τη βοήθεια πολλών εθελοντών που διαλέγονται ειδικά για την περίσταση.

Στην αρχαιότητα αυτοί οι ιερείς απολάμβαναν ένα κληρονομικό ή ευγενές προνόμιο.

Σήμερα αυτοί που θα απαρτίσουν το προσωρινό ιερατείο της Πανηγύρεως για μια εορτή κοντά σε έναν ιερό τόπο, πχ, Σούνιο, πρέπει να είναι καλοί γνώστες και όχι τσαρλατάνοι, ελλαδέμπορες και βαρεμένοι και διαταραγμένοι ψυχικά όπως παρατηρείται συχνά και κάνουν ρεζίλι ολόκληρη την σεβάσμια ελληνική κοινότητα των θρησκευτών.

Το τέμενος των Ελλήνων θρησκευτών είναι υπαίθριο και είναι ένας ιερός τετμημένος χώρος με οροθετήσεις, εκεί μπορεί να φιλοξενήσει τις λατρείες πολλών και διαφορετικών πατρώων θεών ή να είναι αφιερωμένο σε μία μόνο θεότητα.

Η Αγορά των Αθηναίων Αθήνας είναι ένα καλό, αν και είναι ασυνήθιστο, τεκμηριωμένο παράδειγμα τεμένους. Είναι μια μεγάλη περιοχή στα βόρεια της Ακρόπολης, οριοθετημένη από ενεπίγραφους όρους που διακηρύτουν ότι είναι όρια της Αγοράς. Εδώ βρίσκονται μια σειρά από σεβάσμιες λατρείες, ταφικές, ηρωικές και θείες, καθεμία λατρεία με το πρέπον μνημείο της, μικρά ιερά για τον Φράτριο Δία και την Φράτρια Αθηνά, για την Δήμητρα, τον Απόλλωνα Πατρώο, ο ιερός περίβολος των Επώνυμων Ηρώων και ακόμη πολλά άλλα. Τα δημόσια πολιτικά κτήρια, το Βουλείον, η Θόλος βρίσκονται έξω από το ιερό τέμενος της Αγοράς στην κλασική περίοδο, σχεδόν στα όριά του αλλά και πάλι εκεί υπάρχει θέση για λατρεία.

Απαγορεύσεις ιερών

Η ιερότητα ενός ιερού αντισταθμίζεται με μια σειρά απαγορεύσεων. Απαγορεύεται η γέννα στο ιερό, η γενετήσια πράξη του έρωτος ή να πάει κάποιος και να πεθάνει στο ιερό.

Ο καθένας που με οποιονδήποτε τρόπο μολύνεται, ηθικά-ανήθικα,  δεν επιτρέπεται να εισέλθει,  στην είσοδο των ιερών είναι πάντοτε στημένα περιρραντήρια ιερού ύδατος για τους προσκυνητές ώστε να καθαρθούν πριν περάσουν τα ιερά όρια.

Αντίστοιχα, το ιερό είναι επίσης ένας απαραβίαστος ή ιερός χώρος, ένα ά σ υ λ ο, ένας τόπος που δεν πρέπει να συληθεί. Με αυτό τον τρόπο  τα ιερά λειτουργούν ως νομικά αναγνωρισμένα, άσυλα για τους δραπέτες δούλους, εκδιωκόμενους πολιτικούς που κατέφευγαν σε αυτά να γλυτώσουν από τον λαό, καθώς και από άλλα άτομα που αναζητούσαν προστασία από την θεότητα και διώκονται.

Αν δολοφονήσεις κάποιον που έχει καταφύγει σε ένα ιερό θεωρείται μεγάλο και  φρικτό έγκλημα για τους θεούς  και είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσουν λοιμό σε ολόκληρη την πόλη ή κοινότητα ως τιμωρία.

Η παράταξη των ιερών

Τα ιερά διασκορπίζονται σε ολόκληρη την επικράτεια της πόλης, η ύπαιθρος δεν πρέπει να έχει λιγότερα ιερά από την πόλη.  Αυτά που εδραιώνονται πάνω στην ακρόπολη, το κέντρο του αστικού πληθυσμού, όπως στην Αθήνα, είναι η εξαίρεση παρά ο κανόνας.

Δεν λειτουργούν ως τα ιερά ενός κεντρικού σημείου μιας αστικής περιοχής για το κοινό, παράδειγμα όπως συμβαίνει σήμερα σε μια χριστιανική «μητρόπολη» σε μια πόλη, αλλά είναι αφιερωμένα στις προστατήριες και πατρώες γηγενείς θεότητες της πόλεως.

 Τα ερείπια που υπάρχουν σήμερα, συχνά μόνο από ναούς, δίνουν μια παραπλανητική εντύπωση για το πώς ήταν πραγματικά τα αστικά ιερά.  Η δομή τους βρίσκεται κρυμμένη ανάμεσα σε μια μάζα κτηρίων και μικρών δρόμων, έτσι ώστε από απόσταση οι δομημένες κατασκευές τους ήταν σχεδόν αόρατη σε σχέση με τα ιερά της υπαίθρου που είναι πολυάριθμα και προσβάσιμα για λατρεία σε όλους.

Αφήστε μια απάντηση