ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ: Βασικές Αρχές

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ: Βασικές Αρχές

Οι Έλληνες θεωρούν δεδομένη την ύπαρξη των θεών τους, δεν χρειάζονται καμία πεποίθηση ή δόγμα, γι’ αυτό δεν μας κληροδότησαν ιερή λογοτεχνία ανάλογη με τη ιουδαϊκή Βίβλο των χριστιανών ή το Κοράνι των Μουσουλμάνων.

Η ελληνική λέξη ορθοδοξία, που σημαίνει «σωστή γνώμη», (δόξα < αρχική σημ. «γνώμη» < δοκῶ ) δεν έχει αρχαίο ισοδύναμο, τουλάχιστον όχι θρησκευτικού χαρακτήρα.
Οι ιδέες για τη φύση των θεών είναι συνεπώς πάντα ρευστές.
Η θρησκεία είναι στο επίκεντρο της καθημερινής ζωής του αρχαίου προγόνου μας, τόσο στην οικιακή πλευρά (οικογένεια) όσο και στη δημόσια πλευρά της. Ακριβώς όπως η οικογένεια αποτελεί μια μικρή θρησκευτική κοινότητα, το ίδιο συμβαίνει και στην Φρατρία, το Γένος (ή ομάδα ευγενών συγγενών), η Φυλή, και η πόλις ως σύνολο.

Οι Έλληνες δημιουργούν ενώσεις και συνεργασίες, συμπεριλαμβανομένων των συναδέλφων που πίνουν σε ένα συμπόσιο ή των στρατιωτών που ετοιμάζονται για την μάχη ή τεχνιτών που θα εργαστούν σε μια δραματική παραγωγή. Ωστόσο, η θρησκεία είναι κάτι για το οποίο οι Έλληνες, ενώ είχαν μια λέξη για τα περισσότερα πράγματα, δεν είχαν λέξη για την ορίσουν. Και ο λόγος είναι ότι αυτό που σήμερα αναγνωρίζουμε ως θρησκεία δεν θεωρήθηκε από τους πρόγονούς μας ως κάτι ξεχωριστό και διαχωρισμένο από όλα τα τμήματα της ζωής .

Οι θεοί ως δεδομένοι από την γέννηση του Έλληνα είναι παντού και σε όλα τα πράγματα. Ο Έλληνας και η Ελληνίδα γεννιόνται μαζί με τους θεούς, οι θεοί βρίσκονται μέσα στον οίκο του, στις καλλιέργειες του, στην πόλη του, στο πεδίο των μαχών του, στο σώμα του, στο δωμάτιο της γέννησης του, στον καιρό και στις εποχές της ζωής του και μέσα στο μυαλό του. Δεν υπάρχει σχεδόν καμία ανθρώπινη δραστηριότητα ή δρώμενο που δεν είναι επιρρεπής σε θεϊκή επιρροή, και η θρησκεία διαπερνά κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής, δημόσια και ιδιωτική.

Ο κύριος στόχος της ελληνικής θρησκείας είναι να εξασφαλίσει πρόοδο σε αυτήν τη ζωή. Για να συμφωνήσουμε με αυτήν την προτεραιότητα, πρέπει να βγούμε έξω από τις παραδοχές μιας μονοθεϊστικής αντίληψης και να συλλάβουμε ένα σύμπαν που δεν κυβερνάται από μια και μόνο ευεργετική θεότητα, αλλά από μια σειρά από πολέμιες θεότητες των οποίων τα συμφέροντα συχνά έρχονται σε σύγκρουση και ασχολούνται μόνο οριακά με καλό της ανθρωπότητας. Η ελληνική θρησκεία είναι περιεκτική και, σε γενικές γραμμές, είναι ένα ουσιαστικά υγιές ανεκτικό σύστημα, το οποίο λειτουργεί κάτω από τις ακόλουθες βασικές αρχές:

  1. Υπάρχουν πολλοί θεοί.
  2. Κάθε κοινότητα είναι αναγκαστικά εκλεκτική στην επιλογή της για ποιους θεούς να λατρεύει.
  3. Πάντα θα υπάρχουν γνήσιοι θεοί που θα μείνουν έξω από το πάνθεον της κοινότητας.

Η πολυθεΐα του Έλληνα δεν πολέμησε ποτέ τους επίδοξους εισβολείς της, εκτός από την περίπτωση που ο υποψήφιος εισβολέας έτυχε να κατέχει τη μορφή μιας αποκλειστικής αρρωστημένης μονοθεϊστικής θρησκείας που αμφισβήτησε τη θεμελιώδη πίστη στην πολλαπλότητα του θείου.

Αφήστε μια απάντηση