ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ: Θρησκευτικοί, ιερατικοί θεσμοί στην πόλη

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ: Θρησκευτικοί, ιερατικοί θεσμοί στην πόλη

Η θρησκευτική αρχή ανήκει ουσιαστικά στο σύνολο των ανθρώπων ή των δημοτών(Δήμος), για λογαριασμό του οποίου οι δημότες τελούν, επιτελούν και αποτελούν το προσωπικό του ιερού. Ο αριθμός και η σημασία αυτών των πολιτικών λειτουργών αυξήθηκε κατά τη διάρκεια του -5ου αιώνα, σε βάρος ορισμένων αρχαίων ιερατείων. Είναι δουλειά τους να διατηρήσουν την τάξη και τον σεβασμό των νόμων εντός του ιερού και του περιβόλου του (τέμενος).
Διοργανώνουν τις μεγάλες θρησκευτικές εορτές σε συνεργασία με άλλους δημόσιους αξιωματούχους και σχετικούς ιερείς. Ελέγχουν τα θρησκευτικά οικονομικά, ελέγχοντας τα έσοδα και τις δαπάνες.

Η Αρχή των Ι ε ρ ο π ο ι ώ ν, δηλαδή (αυτοί που ποιούν τα ι ε ρ ά) πιστοποιείται σε πολλές πόλεις.
Στην Αθήνα, για παράδειγμα, υπήρχε μια Βουλή των Δέκα που επιλέγεται κάθε χρόνο από την Βουλή των Πεντακοσίων, με ευθύνη για όλες τις μεγάλες πεντετηρικές εορτές, εκτός από τα πάνδημα Μεγάλα Παναθήναια που αυτά έχουν τη δική τους ειδική επιτροπή.
Οι ιεροποιοί επιβλέπουν τα Βραυρώνια (προς τιμήν της Αρτέμιδος), τα Ηράκλεια, τα Ελευσίνια Μυστήρια και την επίσημη αντιπροσωπεία της Αθήνας (θεωρία) στις εορτές του Απόλλωνος και της Αρτέμιδος στη Δήλο, καθώς και τα ετήσια Μικρά Παναθήναια.
Το έργο τους περιλαμβάνει την παροχή ζώων για τις θυσίες την διαχείριση και αστυνόμευση των εορτών στο σύνολό τους. Σε αντάλλαγμα για αυτό έχουν το προνόμιο να μοιράζονται τις τιμές που δίδονται και σε άλλους αξιωματούχους, ιδίως στη διανομή της μεγάλης θυσίας κατά τη διάρκεια των Παναθηναίων.

Στην Αθήνα, οι Ε π ι μ ε λ η τ α ί διορίζονται ξεχωριστά για συγκεκριμένες εορτές, μεταξύ άλλων τα Μεγάλα Διονύσια και τα Παναθήναια. Αρχικά, οι εκλεγμένοι αναμένονταν να πληρώνουν για τις πομπές από την δική τους οικονομική δυνατότητα, οπότε το να είσαι Επιμελητής ήταν παρόμοιο με την εκτέλεση μιας «πολιτειακής λειτουργίας». Αυτό άλλαξε όμως και ήδη στα τέλη του -330, στην περίοδο εκτεταμένης μεταρρύθμισης των αθηναϊκών δημόσιων οικονομικών, υπό του Λυκούργου μετά το -338 έτος, το κόστος επιβαρύνθηκε από κρατικούς πόρους.
Για τα Ελευσίνια Μυστήρια διορίστηκαν τέσσερις Επιμελητές, δύο από τους οποίους επιλέγονται από όλους τους Αθηναίους ηλικίας άνω των τριάντα, οι άλλοι δύο από τις δύο ιερατικές οικογένειες που έχουν κληρονομικά προνόμια στη λατρεία της Δήμητρος και της Περσεφόνης, του γένους των Ευμολπιδών («δηλαδή απογόνων του Ευμόλπου» και των «Κηρύκων»)

Οι Ε π ι σ τ ά τ α ι, ωστόσο, καταγράφονται, για παράδειγμα, στις αναφορές για το άγαλμα του Φειδία, της Αθηνάς Παρθένου (M / L [60] 54,Αρ. Επ. 3-4) και σε ένα διάταγμα εκείνης της εποχής του Συμβουλίου του 500 σχετικά με την Ελευσίνα (SEG 61.24.11–13), οι οποίοι είναι οι στενότερα οικονομικοί λειτουργικοί για μικρά οικονομικά θέματα.
Οι τρεις ανώτεροι Άρχοντες της Αθήνας συμπεραμβάνονταν επίσης σε θρησκευτικές υποθέσεις όσον αφορά τα καθήκοντά τους.

Ο Β α σ ι λ ε ύ ς , ο οποίος κληρονομεί τις θρησκευτικές λειτουργίες των παλιών βασιλιάδων της Αθήνας, είναι ο κύριος θρησκευτικός αξιωματούχος του αθηναϊκού κράτους. Χρεώνεται κυρίως με τις θυσίες που εμπλέκονται στις προγονικές λατρείες, δηλαδή «Τα Πάτρια» στις λατρείες, των οποίων η αρχαιότητα είναι εγγυημένη από την παράδοση. Αυτά περιλαμβάνουν τα Ελευσίνια Μυστήρια και τα Λήναια (προς τιμήν του Διονύσου). Όπως και οι άλλοι Άρχοντες, ο Βασιλιάς έχει δικαστικά καθήκοντα, στην περίπτωσή που προεδρεύει για τα αδικήματα και τις θρησκευτικές συγκρούσεις , σφάλματα και αδικήματα που αφορούν ιερείς. Έχει επίσης την συνολική ευθύνη για το θρησκευτικό ημερολόγιο (στο οποίο απαιτήθηκε μια σημαντική αναθεώρηση και προκάλεσε άσχημες διαφορές περί τα τέλη του -5ου αιώνος.

Δεύτερον, υπάρχει ο Ε π ώ ν υ μ ο ς Ά ρ χ ω ν, ο οποίος έχει την ευθύνη των νεώτερων καθιερωμένων πολιτικών εορτών, «Τα Επίθετα», δηλαδή εορτές που προστέθηκαν. Οι πιο γνωστές είναι τα Μεγάλα Διονύσια ή τα Διονύσια εν Άστει που ιδρύθηκαν κατά την διάρκεια της θητείας του Πεισίστρατου (-545-28), πιθανότατα, λίγο μετά την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας το -508/7 έτος. Έχει επίσης την υπέρτατη ευθύνη για τη θεωρία των Δηλίων, τα οποία ανανεώθηκαν τον -5ο αιώνα, επιβλέπει τις πομπές προς τιμήν του Διός Σωτήρος που αναμφίβολα ξεκίνησαν μετά τους Περσικούς Πολέμους, και του Ασκληπιού που ιδρύθηκαν το-420 έτος, επιβλέπει τα Θαργήλια, την εορτή του Πατρώου, του Πυθίου, του Δηλίου και του Αλεξίκακου Απόλλωνος.

Τρίτον, υπάρχει ο Π ο λ έ μ α ρ χ ο ς, δηλαδή ο Άρχων στον πόλεμο. Όπως υποδηλώνει ο τίτλος του, ο θρησκευτικός του ρόλος βρίσκεται στον τομέα των λατρείων που έχουν συγκεκριμένη στρατιωτική εφαρμογή όπως εκείνες, της Αρτέμιδος Αγροτέρας, δηλαδή λειτουργίες ιερές και θυσίες που γίνονται στο αγροτικό πεδίο όπου συντελέσθηκε μια μάχη, στο πεδίο της μάχης, και του Ενιάλιου (μια λατρεία για τον θεό Άρη), την δημόσια κηδεία προς τιμήν του αθηναίου, που έπεσε νεκρός στο πεδίο της μάχης εναντίον των Περσών στο Μαραθώνα το -490 έτος. Ωστόσο, ο Πολέμαρχος προεδρεύει επίσης για τις θυσίες που τελούνται για τον Αρμόδιο και τον Αριστογείτονα , τους ηρωικούς τυραννοκτόνους και απελευθερωτές στα τέλη του -6ου αιώνα. Θα ήταν λάθος, ωστόσο, να δώσουμε την εντύπωση ότι η θρησκευτική ζωή περιορίζεται στα φυσικά όρια της πόλης.
Τα Μαντεία, πάνω απ’ όλα εκείνο του Πυθίου Απόλλωνος στους Δελφούς, καταλαμβάνουν επίσης σημαντική θέση. Για σκοπούς διαβούλευσης, είναι και πάλι το κράτος που επιλέγει το σχετικό προσωπικό μεταξύ των μελών ενός Μαντείου:

Οι Θ ε ω ρ ο ί, είναι οι πρεσβευτές (ο γενικός όρος για τους «ιερούς πρεσβευτές»), ή, ανάλογα με το Μαντείο από όπου προέρχονται , οι Π ύ θ ι ο ι, οι Δ η μ ι ο υ ρ γ ο ί, ή οι Θ ε ο π ρ ό π ο ι. Τέτοιοι ιεροί απεσταλμένοι πιστοποιούνται σε ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο και είναι άνθρωποι υψηλού επιπέδου – τόσο υψηλού επιπέδου, όπως απαιτεί το κύρος του είναι η ιερή πρεσβεία και η λειτουργία του θεού και του ιερού που εκπροσωπούν. Οι Αθηναίοι αναθέτουν την θεωρία σε έναν πλούσιο που ονομάζεται Α ρ χ ι θ ε ω ρ ό ς. Από την άλλη πλευρά, το καθεστώς και το κύρος φέρνει πολιτικούς κινδύνους, έτσι λαμβάνονται μέτρα για τον περιορισμό των εξουσιών τους.
Στη Σπάρτη βρίσκεται ένα από τα πιο σημαντικά προνόμια των δύο Βασιλέων που « ο καθένας από αυτούς πρότεινε δύο Πύθιους, των οποίων η δουλειά είναι να συμβουλευτούν το Μαντείο στους Δελφούς, έτρωγαν με τους Βασιλείς στην βασιλική αίθουσα (τον βασιλικό χώρο των θυσιών) και ζουν σε δημόσια δαπάνη (Ηροδ. 6. 57).

Ιερατικές λειτουργίες

Οι πιο εμφανείς ιερατικές λειτουργίες όσο αφορά τον ιερό ρόλο των ιερέων στην δική μου εκτίμησή είναι η θυσία. Πράγματι, η βοήθεια στη δημόσια ή ιδιωτική θυσία είναι η πιο ορατή λειτουργία τους. Αφιερώνουν τα θύματα, προφέρουν τους τύπους Επίκλησης και απαγγέλλουν Ευχές. Ο ιερέας πρέπει να είναι ικανός να αναισθητοποιήσει το ζώο και να τελέσει την τομή στο ιέρειο, αλλά μπορεί επίσης να αναθέσει αυτές τις λειτουργίες σε έναν ή περισσότερους από τους θυσιαστές, όπως και η ιέρεια που έχει απολύτως την ίδια υποχρέωση, καθώς η θυσία δεν πρέπει να διεξαχθεί από κάποιον που κατέχει το προνόμιο των ιερών σε ορισμένες λατρείες.
Στην πραγματικότητα, στον Όμηρο, οι ιερείς δεν ενεργούν ποτέ ως θυσιαστές, αλλά αναλαμβάνουν μια πιο γενική ιερή λειτουργία έναντι του θεού που ανταποκρίνεται στην λατρεία εκείνη. Αυτό συνέχιζε να είναι η σειρά προτεραιοτήτων στα μεγάλα ιερά μέχρι την Κλασική περίοδο• ενώ ο ιερέας ή η ιέρεια αναλαμβάνουν τη γενική κατεύθυνση των λατρευτικών τελετών, η θυσία ανατίθεται στους ντόπιους Θ υ σ ι α σ τ α ί.

Ένα από τα βασικά ιερατικά καθήκοντα είναι ο καλλωπισμός και η φροντίδα των διαμερισμάτων του ναού και του ιερού στο οποίο είναι προσαρτημένοι οι λειτουργοί, με τη βοήθεια ενός ή περισσοτέρων Ν ε ο κ ό ρ ω ν, στην περίπτωση των μεγάλων ιερών. Αυτοί αναλαμβάνουν τη φροντίδα του λατρευτικού αγάλματος, που αντιπροσωπεύει την θεότητα μέσα στην ιερή οικία της, καθώς και τα σχετικά κτήρια της λατρείας της θεότητας.
Στα καθήκοντα περιλαμβάνονται επίσης διοικητικές ευθύνες για τη διατήρηση του ιερού ως μόνιμη ευθύνη, τόσο οικονομικά όσο και την ευθύνη της ασφάλειας που αποτελεί μέρος της λατρείας. Το κράτος αναμειγνύεται όλο και περισσότερο σε αυτούς τους δύο τομείς λειτουργίας, αποφασίζοντας κυρίως πόσα έσοδα θα διατεθούν για τη συντήρηση ενός ιερού.

Τέλος, οι ιερείς και οι ιέρειες υποχρεώνονται να ενεργήσουν ως φύλακες του Ι ε ρ ο ύ Ν ό μ ο υ της παράδοσης, κατά τη διάρκεια της θητείας τους, διασφαλίζοντας έτσι ότι τηρήθηκαν οι νόμοι και ως εκ τούτου εγγυώνται τη διαιώνιση της προγονικής παράδοσης.
Αλλά ακόμη και σε αυτόν τον τομέα στην Αθήνα είναι ο λαός ως σύνολο, το σώμα των πολιτών, το οποίο έλεγχε τη συμπεριφορά των θρησκευτικών λατρειών μέσω των διατάξεων που περνούσε με τη βοήθεια της Βουλής.

Αφήστε μια απάντηση