ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ: Ουσία και Τέλεσις

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ: Ουσία και Τέλεσις

Η καθημερινή ιδιωτική ζωή, μαζί με τη δημόσια ζωή των Ελλήνων πολιτών, ρυθμίζεται από όλα τα είδη τελετών, έτσι ώστε κάθε στιγμή και κάθε στάδιο της ύπαρξης του Έλληνα πολίτη να εμποτίζεται με μια θρησκευτική διάσταση. Ο θεσμός των τελετών αποδίδεται σε κάθε περίπτωση στην άμεση ή έμμεση παρέμβαση των θεών.

Κάθε αποτυχία της δέουσας τήρησης μπορεί να προκαλέσει θείο θυμό και τιμωρία.

Κάθε τροποποίηση ενός τελετουργικού απαιτεί θεϊκή επικύρωση.

Ως εκ τούτου, μία από τις λειτουργίες των μαντικών ιερών είναι να λειτουργούν ως επιστόμια (φωνές) των θεών. Το μαντείο των Δελφών, ειδικά, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην μαντική πτυχή της θρησκείας των προγόνων καθ ‘όλη την ιστορία των ελληνικών πόλεων.

Η τήρηση των τελετών κανονίστηκε από πρώϊμες γραπτές διατάξεις.

Ο πολλαπλασιασμός αυτών των «ιερών νόμων», που ήταν εγγεγραμμένοι σε πέτρινες στήλες ή χάλκινους κίονες και εμφανίζονταν στην είσοδο των ναών και σε άλλους δημόσιους χώρους, ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά φαινόμενα που σχετίζονται με την εμφάνιση της μορφής της πόλεως στην Ελλάδα περίπου από το -700 και έπειτα.

Η δημοσιότητα αυτή αποτελούσε ένα από τα πρωτότυπα χαρακτηριστικά της Ελληνικής Θρησκείας, καθώς την κατέστησε ευρέως προσιτή σε όλα τα μέλη της κοινότητας.

Οι τελετουργίες των Ελλήνων οργανώνονται γύρω από μια συγκεκριμένη λατρεία και ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό στην θεότητα από τη μια πόλη στην άλληκαι από μήνα σε μήνα σύμφωνα με την τοπική παράδοση και την λατρεία των πολιούχων θεών του τόπου στα τοπικά ημερολόγια.

Από την απλούστερη ατομική αφιέρωση των πρώτων καρπών (Απαρχαί) ή ακόμη και την έκχυση μιας σπονδής, διαβαθμίζονται σε τελετουργίες με πολυπλοκότερη τελεστική κλίμακα που κορυφώνεται στις μεγαλοπρεπείς εορτές, οι οποίες διαρκούν αρκετές ημέρες αλλά πολλές φορές και νύχτες.

Αφήστε μια απάντηση