ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ: Οι γενέθλιες τελετές

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ: Οι γενέθλιες τελετές

Παρόντες θεοί είναι είναι όλοι οι οικιακοί θεοί και οι γένεθλες θεότητες, η Άρτεμις λοχία, η Ειλείθυια, η Λητώ, οι «γενέθλιες Νύμφες» η Ραψώ και ή Μοίρα. Επικεφαλής όλων αυτών ο πολυμαθής αναθέτης έβαλε (αν συνυπολογιστεί ο Απόλλων και ο Ερμής) τη θεά Εστία, γιατί η τάξη απαιτεί απ’ αυτή ν’ αρχίζει κάθε προσφορά και γιατί η τελετή των Αμφιδρομίων σχετίζει κάθε νεογέννητο με την Εστία εισαγάγοντας το στην οικογένεια και στη επαφή με την Δα Γαία (το έδαφος) την έδρα του οίκου..

― Αμέσως μετά τη γέννηση ενός βρέφους, ένα κλαδί ελιάς στερεώνεται πάνω από την κύρια θύρα της εισόδου του οίκου των Ελλήνων γονέων για ένα αγόρι, και ένα χονδρό νήμα από μαλλί για ένα κορίτσι.

― Η παραμάνα θα πάρει το νεογέννητο βρέφος και θα λούσει το παιδί με το ν ε α ρ ό ν ύδωρ (νερό πηγής μέσα από σπήλαιο Γένεθλων Νυμφών). Σ αυτό το σπήλαιο θα επιστρέψει η μητέρα με το νεογέννητο βρέφος να τελέσει Ευχαριστία και να αποθέσει το πρέπον ανάθημα για τις Γενέθλιες Νύμφες.

― Την πέμπτη ή την έβδομη ημέρα μετά τη γέννηση του βρέφους πραγματοποιείται η τελετή της Αμφιδρομίας (κυκλικό τελετουργικό τρέξιμο στην εστία). Το νεογέννητο βρέφος περιφέρεται σε κύκλο γύρω από την εστία του οίκου, την θέση της προστάτιδος θεάς Εστίας και στη συνέχεια το βρέφος τοποθετείται στο έδαφος για να γίνει η επαφή του βρέφους με τον οίκο.
Αυτά το τελετουργικό χρησιμεύει για να εγγραφεί το βρέφος μέσα στο χώρο του οίκου και να συνδέθεί με την εστία του της οποίας είναι το γ έ ν ε θ λ ο ν.
Αυτή είναι η ευκαιρία για το βρέφος να γίνει επίσημα αποδεκτό από τον πατέρα και επίσης πολλές φορές να αναγνωριστεί η ταυτότητά του και η ανθρωπότητά του με την απόδοση ενός ονόματος. Αυτό το τελετουργικό ενσωμάτωσης στον οίκο είχε και το αντίθετο αντίστοιχο του, ο τελετουργικό της έκθεσης που ήταν το αποτέλεσμα της άρνησης αναγνώρισης από τον πατέρα. Σε αυτή την περίπτωση το βρέφος απομακρύνεται από την εστία και την οικία και εκτίθονταν σε μια μακρινή τοποθεσία έξω από την καλλιεργημένη περιοχή της πόλης σε αυτό που οι Έλληνες θεωρούσαν «αγρό» (αγρός, «ακαλλιέργητη γη», που είναι συγγενές με το «άγριο». Η έκθεση των νεογνών ήταν ένα κεντρικό χαρακτηριστικό πολλών ελληνικών μύθων, παράδειγμα ο Οιδίπους. Εδώ η ιστορία εξελίσσεται στην επικράτεια των βοσκών που βόσκουν τα κοπάδια τους στα όρια μεταξύ διαφορετικών πολιτικών περιοχών. Η ιστορία του Οιδίποδος είναι και συμβολική με έναν άλλο τρόπο• οι γονείς συνήθως δεν εκθέτουν τα βρέφη τους πρόθυμα, και κάποιοι τα έβαζαν μέσα σε πήλινα μεγάλα αγγεία (πίθοι) για προστασία και ήλπιζαν ότι θα μπορούσαν να σωθούν όπως συνέβει με τον Οιδίποδα.

― Μετά τη γέννηση, τα μέλη του οίκου, και ειδικά η μητέρα και άλλες γυναίκες (Μαίες) που έχουν εμπλακεί άμεσα στη διαδικασία του τοκετού, πρέπει να καθαρθούν τελετουργικά. Το αίμα που έχει χυθεί θεωρείται σε αυτήν την περίπτωση πηγή ρύπου (μίασμα), γι΄αυτό απαγορεύεται σε μια μητέρα να γεννήσει σε ένα ιερό. Συχνά η πόλη καθορίζει τους κανονισμούς για τον καθαρμό διά του νόμου, με την αιτιολογία ότι ο ρύπος ενός οίκου μπορεί να μολύνει ολόκληρη την κοινωνία των πολιτών αλλά και την πόλη.
Τα συνηθέστερα τελετουργικά καθαρμού περιλάμβαναν το λούσιμο της μητέρας με «καθαρτήριο ύδωρ», θαλασσινό ύδωρ αφού έχει προηγηθεί περίρρανσις με το αίμα ενός χοιριδίου και κάψιμο θυμιάματος.
Ορισμένες θεότητες συσχετίζονται ιδιαίτερα με τον τοκετό• μεταξύ άλλων, η Άρτεμις, η Ειλειθυία και η Δήμητρα Κουρότροφος. Σε αυτές είναι συνηθισμένο να αφιερώνονται τα ενδύματα που λερώνονται κατά τον τοκετό και οι ειδικές ζώνες που φορούν οι έγκυες μητέρες με την συμβολική «ελευθέρωσή» τους.

― Τη δέκατη ημέρα μετά τη γέννηση πραγματοποιείται η κύρια θυσία, ακολουθούμενη από ένα συμπόσιο, στο οποίο συγκεντρώνονται όλα τα μέλη της οικογένειας και μερικές φορές είναι μια ευκαιρία για να δοθούν τα δώρα στο παιδί.

Αφήστε μια απάντηση