Η ΒΡΑΥΡΩΝΙΑ ΑΡΤΕΜΙΔΑ , Η ΕΟΡΤΗ , Η ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ, Η ΤΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΑΡΚΤΕΙΑΣ                                              .

Η ΒΡΑΥΡΩΝΙΑ ΑΡΤΕΜΙΔΑ , Η ΕΟΡΤΗ , Η ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ, Η ΤΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΑΡΚΤΕΙΑΣ .

Τα Βραυρώνια που εορτάσαμε χθές είναι ή σημαντικότερη εορτή σε όλη την Αττική για την Αρτέμιδα. Το ιερό της θεάς Αρτέμιδος Βραυρωνίας βρίσκεταιστην Βραυρώνα. Πριν την Αρτέμιδα σε αυτόν τον τόπο λατρεύονταν μια τοπική θεά του τοκετού, σε αυτήν την θεά απέδιδαν τιμές οι κάτοικοι. Το όνομα της θεάς ήταν «Ιφιγένεια» και σημαίνει αυτήν που βοηθούσε τις γυναίκες να «γεννηθεί ισχυρός γόνος», καθώτι «ἶφι» αρχαία δοτική του ἴς, επ. επίῤῥημα, ἰσχυρῶς, κραταιῶς, Ομηρικό , ἶφι ἀνάσσειν=κραταιώς ή κρατερώς κυβερνάν, βασιλεύειν, Τενέδοιό τε, ἶφι ἀνάσσεις ΙΛΙΑΣ. Α. 38, κτλ.• ἶφι μάχεσθαι=ανδρείως, Α. 151, ἶφι δαμῆναι, δαμασθῆναι ὑπερτέρα δυνάμει, Τ. 417, ΟΔΥΣΣΕΙΑ. Σ. 156• ἶφι κτάμενος Ἰλ. Γ. 375.

Στα ιστορικά χρόνια , όταν με το ιερό της Βραυρώνας ταυτίστηκε η Αρτέμιδα τότε η παλιά θεά ταυτίστηκε με την ηρωϊδα Ιφιγένεια και δημιουργήθηκε η παράδοση πως αυτή επέστρεψε με τον Ορέστη από την Ταυρική και έγινε ιέρεια της Αρτέμιδος Βραυρωνίας που είχε γίνει Γενέθλια θεά και Κουροτρόφος. Στα μεταγενέστερα ιστορικά χρόνια υπήρξε Τέμενος, και τάφος της Ιφιγένειας. Το θαυματουργό ξόανο που η Ιφιγένεια και ο Ορέστης έφερε από την χώρα των Ταύρων φυλασσόταν σε γειτονικό ιερό της Αρτέμιδος που βρέθηκε σε παραλιακή θέση νότια της Ραφήνας. Στην θέση αυτή στην αρχαιότητα υπήρξε ο συνοικισμός των Αραφηνιδών Αλών και εκεί η Αρτεμις λατρεύεται ως «Ταυροπόλος». Με την πόλη των Αθηναίων δεν συνδέθηκε η Ταυροπόλος αλλά η Βραυρωνία Αρτέμιδα.

Οι επίτοκες γυναίκες την επικαλούνται για αίσιο τοκετό και οι αρτίτοκες για την προστασία των βρεφών . Ένα ιερό , το Βραυρώνιο , έχουν ιδρύσει οι Αθηναίοι και στην ακρόπολη τους. Κάθε τέσσερα χρόνια γίνεται εορτή και πομπή από την Αθήνα ως το ιερό της Βραυρώνας. Πολλές γυναίκες που έχουν τάξει προ του τοκετού το παιδί τους στη θεά, αν αυτή βοηθήσει στην δύσκολη γέννα, το άφηναν μετά από κάποια ηλικία να την υπηρετήσει για ένα χρονικό διάστημα στο ιερό. Τα ταμένα παιδιά γίνονται δεκτά να θητεύσουν στο ιερό, αν είχαν συμπληρώσει το 5ο έτος της ηλικίας τους και δεν είχαν περάσει το 10ο.

Οι γυναίκες καυχώνται αργότερα (Αριστοφ, Λυς, 636) πως στην παιδική τους ηλικία είχαν φορέσει το «κροκωτό» έσθητα της θεάς στην τελετή της Αρκτείας , και οι ίδιες ονομάζονταν «άρκτοι» κατά την διάρκεια της θητείας τους στο ιερό, έτσι ως σύζυγοι είχαν την προστασία της θεάς.
Στον Πειραιά η ίδια θεά κατέχει το ιερό της στην χερσόνησο της Μουνιχίας. Παλαιότερα η Αρτέμιδα Μουνιχία ήταν αυστηρή θεά, αργότερα με της εορτή που συνέπιπτε την 16 Μουνιχιώνος συνδέθηκε με την Μνημηϊα ημέρα της Νίκης της Σαλαμίνας και πλουτίστηκε με ναυτικούς αγώνες χάνοντας τον αρχικό της χαρακτήρα.

Η Αρκτεία τελετή είναι η τελετή διάβασης των Αθηναίων κορασίδων. Η πομπή με κατεύθυνση τη Βραυρώνα, ξεκινά από την Αθήνα αποτελούμενη από τις κορασίδες και τις μητέρες τους που φορούν την ιερή έσθητα της θεάς. Μαζί τους έχουν οτιδήποτε είναι απαραίτητο για την τελετή όπως για παράδειγμα τα ζώα π ου επρόκειτο να θυσιαστούν, τα κάνιστρα, τις προσφορές κ§α. Κατά την άφιξή τους στο ιερό και, φυσικά, πριν από την έναρξη της τελετουργίας όλοι οι συμμετέχοντες όφειλουν να προβούν στους πρέποντες καθαρμούς, τηρώντας έτσι τις απαραίτητες προϋποθέσεις για ν α εκτελέσουν την τελετή. Τους καθαρμούς ακολουθεί η θυσία, που αποτελεί το πιο σημαντικό στάδιο οποιασδήποτε τελετής. Αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίο οι πιστοί έδειχνουν την Ευσέβια τους στους θεούς, ζητώντας τους εξιλέωση και προσπαθώντας ταυτόχρονα ν α τους ικανοποιήσουν. Μετά από αυτό το προκαταρκτικό στάδιο πρωταγωνιστικό ρόλο παίρνουν τα αφιερωμένα στην Αρτέμιδα κορίτσια που είχαν περάσει ένα διάστημα στο ιερό.

Φορούν τον κροκωτό έσθητα αλλά και άλλους κοντούς χιτώνες και παρουσίαζαν αθλητικές επιδείξεις και τελετουργικούς χορούς. Μέσα από τη σωματική τους δραστηριότητα προσπαθούσαν να μιμηθούν τις κινήσεις των αρκούδων, που αποτελούν ένα από τα ιερά ζώα της θεάς. Οι κορασίδες συμμετεχουν σε έναν τελετουργικό αγώνα δρόμου, «το ἱερὸν κυνηγέσιον», συχνά κρατώντας αναμμένους δαυλούς στα χέρια.
Τελευταία πράξη της τελετουργίας αποτελεί το ρίξιμο του κροκωτού, έσθητα , κίνηση η οποία συμβόλιζει την είσοδο των κορασίδων στην περίοδο της εφηβείας.

Αφήστε μια απάντηση