ΟΙ «ΕΘΝΙΚΟΙ» ΝΕΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΚΑΙ Η ΣΚΕΨΗ ΤΟΥΣ, Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΕΥΛΑΒΕΙΑΣ ΤΟΥΣ, ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ, ΤΑ ΗΘΗ ΚΑΙ ΤΟ ΗΘΟΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ

ΟΙ «ΕΘΝΙΚΟΙ» ΝΕΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΚΑΙ Η ΣΚΕΨΗ ΤΟΥΣ, Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΕΥΛΑΒΕΙΑΣ ΤΟΥΣ, ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ, ΤΑ ΗΘΗ ΚΑΙ ΤΟ ΗΘΟΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ

Με την έλευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορικής περιόδου άπαντες θεωρούσαν ότι ο φιλοσοφικός στοχασμός και η δημιουργική πορεία του είχε ήδη συμπληρωθεί μετά τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. Έτσι το έργο των μεταγενέστερων φιλοσόφων (των «νεοπυθαγορείων») και κυρίως των («νεοπλατωνικών») στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και οι μελετητές της αριστοτελικής φιλοσοφίας, έπρεπε να ακολουθήσει την νέα εποχή και το πνεύμα της και την «ανάλυση» του «παλαιού» και στέρεου φιλοσοφικού στοχασμού.
Αυτό υποτίθεται ότι ήταν το έργο των νέων φιλοσόφων των χριστιανικών πρώτων αιώνων και που σχεδόν ήταν όλοι..εξελληνισμένοι και ανατολίτες στην καταγωγή, κάτοικοι των μεγάλων αστικών κέντρων , των Αθηνών, της Αλεξάνδρειας και άλλων ελληνιστικών κέντρων στην Ανατολή αλλά και στην Αυτοκρατορική Ρώμη.

Οι Μ υ σ τ ι κ έ ς τάσεις και οι λατρείες αυτού του τύπου κυριαρχούσαν στην πνευματική ζωή της νέας αυτής εποχής, οι οποίες είχαν παραμερίσει τον παλαιό ελληνικό Ο ρ θ ό Λ ό γ ο , και οι οποίες είχαν επηρεάσει τους νέους φιλοσόφους οι οποίοι με την σειρά τους παραμόρφωνα καθημερινά στις σχολές τους, την γνήσια πλατωνική φιλοσοφία. Πολλοί από τους νέους φιλόσοφους καλλιεργούσαν ένα νέο είδος φιλοσοφίας , της φιλοσοφικής «ευλάβειας», άλλοι πάλι μετέτρεψαν την παλαιά Φιλοσοφία σε φιλοσοφική «θεολογία» και μερικοί είχαν ως σκοπό να μετατρέψουν αυτή την νέα «φιλοσοφία» σε διδαχή της «ομοίωσις θεώ». Τότε άρχισαν να ξεφυτρώνουν οι «εξ’ αποκαλύψεως αλήθειες» και να εισάγονται στην νέα φιλοσοφική σκέψη και το π ν ε υ μ α τ ι κ ό να αναγνωρίζεται ως ανώτερο από το υ λ ι κ ό και ή ψ υ χ ή να καθιερωθεί ως το μόνο άξιο συστατικό της ανθρώπινης ύπαρξης!

Έτσι, ο περιορισμός των σωματικών επιθυμιών θα μπορούσε να βοηθήσει την πορεία της ψυχής προς το θεό. Η τάση της περιφρόνησης προς το σώμα άρχισε να γίνεται θεολογική και νέα φιλοσοφική διδαχή, καθώς και των αναγκών του, και έκανε αρκετούς από αυτούς τους νέους φιλοσόφους να προτιμούν την ασκητική ζωή για τον εαυτό τους.

Παράδειγμα:


Ο Π λ ω τ ί ν ο ς, που καταγόταν από την Αίγυπτο,, και δίδασκε στη Ρώμη τον +3ο αιώνα, που έμεινε άγαμος και διακήρυττε την α γ α μ ί α, όπως και απείχε από το κρέας. Οι νέες φιλοσοφικές αντιλήψεις του απευθύνονταν σε όμοιους στοχαστές του και όχι στον κόσμο.

Ο Π ο ρ φ ύ ρ ι ο ς, που καταγόταν από την Τύρο,αλλά μετακόμισε και δίδασκε στην Αθήνα τον +3ο αιώνα. Δίδασκε την α γ α μ ί α και την είχε δεχθεί για τον εαυτό του, όπως και την α κ ρ ε ο φ α γ ί α που παρουσίασε στο έργο του Περί Αποχής Εμψύχων.
Άλλοι «νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι» τάχθηκαν στις θεολογίες, είχαν σε υπόληψη μόνο την «θ ε ο υ ρ γ ί α» ΔΗΛΑΔΗ την μέθοδο να φέρνει κάποιος σε πέρας τα «θ ε ϊ κ ά έ ρ γ α», απορρίπτοντας την κλασσική Ευσέβεια για τους θεούς, η νέα αυτή τάση έκανε πιόνια τους θεούς με ειδικές ιεροπραξίες ή αλλιώς οι γνωστές μ α γ ι κ έ ς ιεροπραξίες. Ο Πορφύριος εξέφρασε την δυσαρέσκεια του σε αυτή την τάση και το θεωρούσε αυταπάτη κάποιος να νομίζει ότι οι άνθρωποι θα μπορούν να χειρίζονται τους θεούς μέσω μαγικών ιεροπραξιών ώστε να δεσμεύουν θεϊκές δυνάμεις για να τις θέτουν στην υπηρεσία όποτε το επιθυμούν. Έγραψε επίσης και κατά Χριστιανών και τους κατηγορούσε ότι ταπείνωναν τον θεό τους ενανθρωπίζοντάς τον.

Ο Ι ά μ β λ ι χ ο ς, ήταν μαθητής του Πορφυρίου και ζούσε στην εποχή που ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος είχε πάρει θέση υπέρ των Χριστιανών. Ο Ιάμβλιχος ήταν συριακής καταγωγής όπως και ο δάσκαλός του. Είχε τάση στην μυστική λατρεία και μόνον, με πολλές προσευχές.
Οι ομόθρησκοι του , οι «Εθνικοί» δηλαδή οι εξελληνισμένοι ξένης καταγωγής, τον αποκαλούσαν «ένθεο» επειδή παρέμεινε πιστός στην θρησκεία του. Ο Ιάμβλιχος πίστευε δίδασκε ότι μερικά «χειροπιαστά είδωλα» αγάλματα και εικόνες «έχουν θεϊκή δύναμη».

Ο Α π ο υ λ ή ι ο ς από τα Μαδαύρα της Αλγερίας των Αντωνίνων , 150 χρόνια πριν τον Ιάμβλιχο πίστευε ότι κατείχε δυναμούχο ειδώλιο του Ερμή, στο οποίο προσευχόταν.

Ο Π ρ ό κ λ ο ς που καταγόταν από την Λυκία, έζησε και δίδαξε στην Αθήνα το +484, σύγχρονος με τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β’, που είχε διατάξει με την αδελφή του Πουλχερία το κλείσιμο και την καταστροφή των των ελληνικών ναών βωμών και άλλων σεβασμάτων της παλαιάς θρησκείας των Ελλήνων. Ο Πρόκλος έγραψε και πολλούς ύμνους , για τη Αθηνά, την Αφροδίτη, τον Ήλιο, , τις Μούσες, ..αλλά και τους «θεούς Πάντας». Σε ένα από αυτούς παρακαλεί να τον βοηθήσουν οι θεοί να καταπλεύσει σε ένα «λιμάνι Ευλάβειας» γιατί είχε κουραστεί στην ταραγμένη εποχή του. Ο Πρόκλος ήταν ασκητής , προσεύχονταν κάθε μέρα στον θεό Ήλιο με ελληνικά και χαλδαϊκά γραπτά, πίστευε ότι η προσευχή και η νηστεία που τηρούσε τον έφερναν πλησιέστερα στον θεό και τον διευκόλυναν να νικήσει τον σαρκικό του εαυτό. Δεν έτρωγε κρέας θεωρεί τον ανθρώπινο βίο «καθαρό» χωρίς κρέας. Στην εποχή του όταν οι χριστιανοί υπερίσχυσαν σε πληθυσμό κατέβασαν το χρυσελεφάντινο λατρευτικό άγαλμα της Αθηνάς από τον Παρθενώνα , κονιορτοποίησαν το ελεφαντόδοντο , έλιωσαν το χρυσό, και έφτιαξαν σταυρικά χριστιανικά αναθήματα και αντικείμενα επίσης και κατέστρεψαν πολλούς ελληνικούς ναούς , τον ίδιο αιώνα χάνει την ζωή της η Υπατία στην Αλεξάνδρεια από φανατισμένο χριστιανικό όχλο υποκινούμενο από τον επίσκοπο, την σκότωσαν μέσα στην πόλη.

Ο Ι ο υ λ ι α ν ό ς, ήταν χριστιανός στην παιδική του ηλικία (ανιψιός του Κωνσταντίνου). Όταν ανέβηκε στο θρόνο απαρνήθηκε τον χριστιανισμό, το +361. Η πνευματική στάθμη των χριστιανών ήταν χαμηλότερη της στάθμης των εξελληνισμένων (Εθνικών) ξένης καταγωγής και για αυτό τους περιφρονούσαν. Ο Ιουλιανός ως «Εθνικός» πλέον δεν ακολούθησε την επίσημη Ολυμπιακή θρησκεία αλλά τιμούσε τον «Ανίκητο Ήλιο» και δέχτηκε το «Βάπτισμα Αίματος» του Ταυροβολίου, δηλαδή μυήθηκε στα μυστήρια του Μίθρα. Η καταγωγή του ήταν από την Μοισία της Ρωμαϊκής Μακεδονίας. Στα δύο χρόνια που βασίλεψε ο Ιουλιανός δεν φέρθηκε με σκληρότητα στους χριστιανούς , τους απέκλεισε μόνο από δημόσια αξιώματα και όρισε ποινές για την καταστροφή ναών της παλαιάς θρησκείας.

Αυτοί οι νεοι φιλόσοφοι στον κύκλο τους είχαν πολλές θρησκευτικές αντιθέσεις μεταξύ τους, αλλά όλοι από αξιοπρέπεια απέφευγαν τις βιαιότητες της εποχής και την ανάρμοστη για την κοινωνική τους θέση συμπεριφορά

Ο Λ ι β ά ν ι ο ς το +4ο αιώνα, καταγωγή από την Αντιόχεια, αν και Εθνικός (εξελληνισμένος με ξένη καταγωγή) είχε μεγάλη υπόληψη στους χριστιανούς μαθητές του οι οποίοι αργότερα έγιναν «Πατέρες» του χριστιανισμού, Βασίλειο και Χρυσόστομο.

Ο Θ ε μ ί σ τ ο ς , με καταγωγή από την Παφλαγονία (βόρεια Φρυγία) παρακίνησε τον Ιουλιανό να επιτρέψει με νόμο τους υπηκόους του να ακολουθούν όποια θρησκεία θέλουν . Ο ίδιος ήταν «εθνικός» όπως και ο Ι μ έ ρ ι ο ς από την Προύσα της Βιθυνίας, αλλά ο σύγχρονός τους ο αρμένιος Π ρ ο α ι ρ έ σ ι ο ς ο Καππαδόκης ήταν χριστιανός .

Ετσι, ως επίλογο θα λέγαμε,ότι πολλοί από αυτούς του σοφιστές της νέας φιλοσοφίας αναλώθηκαν σε στείρες λογομαχίες φιλοδοξώντας απλώς να αναγνωριστούν ως τέλειοι γνώστες της Πλατωνικής Φιλοσοφίας ή ως δεινοί αττικιστές , ακόμη και αν η ελληνική γλώσσα ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΜΗΤΡΙΚΗ ΤΟΥΣ. Για αυτό στην ιστορία της φιλοσοφικής σκέψης έχουν μικρή θέση. Στην σκέψη των περισσοτέρων κυριαρχούσαν μ υ σ τ ι κ ε ς τ ά σ ε ι ς, ενώ άλλοι προσπαθούσαν διαλεκτικά να στηρίξουν τις θεωρίες τους περί Θ ε ο υ ρ γ ί α ς.

Αυτή όμως η θεουργία που παρουσίαζαν καθώς και οι μυστικές λατρείες και η μαγεία χαρακτήριζαν τότε σπάνια έκταση στην θρησκευτική ζωή των πολλών ανθρώπων από τους οποίους οι περισσότεροι δεν είχαν σχέση με την φιλοσοφία. Έτσι άνοιξε ο δρόμος για τους χριστιανούς που ήταν κατώτεροι σε πνευματικό επίπεδο και αυτοί οι νέοι φιλόσοφοι απλώς τους έστρωσαν το χαλί για να πορευθούν ..

Αφήστε μια απάντηση