ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

Η Ελληνική θρησκεία δεν είναι θρησκεια εξ αποκαλυψεως, όπως ο χριστιανισμος.


ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΙΕΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ που παρουσιαζονται ως ο «ο λογος του Θεού» ή των προφητων του.
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΕΚΑ ΕΝΤΟΛΕΣ.
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΟΓΜΑ.
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ.
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ.
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ όπου οι «ορθόδοξοι» συγκρούονται με τους «απιστους» ή τους αιρετικους.

Κεντρικες εννοιες στα χρονια που ζουμε μας παρουσιάζονται θρησκευτικά βιώματα, όπως η «χαρη» η «αμαρτια», και η «πιστη», δεν είναι δυνατον να μεταφραστούν στην Ελληνική Γλώσσα της κλασικής περιοδου χωρις να παραμορφωθουν και αρρωστημένα να διαστρεβλωθουν.

Ο κορυφαίος σημασιας ελληνικός όρος – θεους νομιζω- ΔΕΝ σημαινει : Πιστευω στους θεους ΑΛΛΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ, δηλαδη Ευχομαι στους θεους, Θυσιαζω σε αυτους, Χτιζω ναους προς τιμην τους, τους αποδιδω λατρευτικες και τελετουργικες τιμες.

ΔΕΝ είναι ποτε αυτονοητη η παντοδυναμια του θεου ουτε ο ρολος του ως δημιουργου του συμπαντος , ΟΥΤΕ υπαρχει σταθερη και συνεπής «πιστη» σε μια «πανταχου παρουσα» θεοτητα.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΙΕΡΑΤΕΙΟ ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΝΝΟΙΑ ως (Εκκλησια), δηλαδη οργανωμενο σωμα με διαχρονικη συνεχεια που να περιλαμβανειοσους θελουν δογματικη αυθεντια και την ικανοτητα να ορισουν τι είναι θειο και να αποφανθουν τι είναι ορθο και τι εσφαλμενο σε θεματα θρησκευτικης πιστης.

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ ΕΙΔΩΝ: ΑΦΕΝΟΣ οι επιφορτισμενοι με θρησκευτικα καθηκοντα (ιερεις: η πρωταρχικ σημασια της λεξης είναι ΘΥΤΕΣ) , καθως και οι θεματοφυλακες της θρησκευτικης παραδοσης και του εθιμικου δικαιου (οι Αθηναιοι εξηγηται και οι Ιεροφαντες των Ελευσινιων Μυστηριων, και 
ΑΦΕΤΕΡΟΥ οι προικισμενοι με θεόσδοτη και ιδιάζουσα εγγυτητα προς το θειο, που διεθεταν μια ιδιαίτερη ικανοτητα να προβλεπουν τη βουληση του θείου ή να επικοινωνουν μαζι του, τετοιοι είναι οι Μαντεις, και οι Ονειροκριτες, καθως και μορφες όπως η Πυθια , προφητιδα του Απολλωνα στους Δελφους.

ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ εχουν κεντρικη θεση στο ιστο της Ελληνικης Θρησκείας, κανεις δεν αναλαμβανε το επικινδυνο εγχειρημα μιας εκσρατειας ή μαχης χωρις να συνοδευεται από Μαντεις, ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΣΥΝΑΠΑΡΤΙΖΑΝ ΚΑΜΜΙΑ «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» : ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΠΟΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΧΕΣΕΩΝ που να συνδεει αυτά τα προσωπα μεταξυ τους και να τους δημιουργει την συνειδηση μιας κοινης στασης ή μιας κοινης ιδεολογιας. ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΠΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ή ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΓΙΑ ΤΟ ΙΕΡΑΤΙΚΟ ΑΞΙΩΜΑ όπως ανακοινωνουν μερικοι σημερινοι τσαρλατανοι.

ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΟΤΙ, παρα το βαρος της παραδοσης, η Ελληνικη Θρησκεια παραμενει κατά βαση αυτοσχεδιαστικη. Εννοω ότι, παρολο που οι θρησκευτικες αντιδρασεις στα ανθρωπινα βιωματα αποκρυσταλλώνονται αφενος με την μορφη της τελετουργιας και αφετερου με την μορφη του μυθου, υπαρχει παντοτε περιθωριο για καινουργιους αυτοσχεδιασμους, για την εισδοχη νεων λατρειων και νεων τελετουργιων.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΗ, ουτε εχει κατά παραδοση αποκλειστικο ή τελεσιδικο χαρακτηρα: ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΛΕΙΣΤΟ.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΚΑΙ ΨΕΥΤΙΚΟΙ ΘΕΟΙ: απλως υπαρχουν δυναμεις που η επιδραση τους στα ανθρωπινα μπορει να αναγνωριστει οποιαδηποτε στιγμη και οποιαδηποτε στιγμη μπορει να τους αποδοθουν λατρευτικες τιμες όπως ο Ασκληπιος και η Βενδις.

Στην εικόνα ανάφλυφο μαρμαρινο αναθηματικο με αναπαράσταση Ευχαριστήριας προσφοράς νεαρής μητέρας προς την Αρτέμιδα/Ειλειθυία, προστάτιδα των επιτοκων γυναικων. Από αριστερά προς τα δεξια αναπαριστωνται:
Μια ηλικιωμένη γυναίκα που κρατά πυξιδα, ισως η μητέρα ή η πεθερά της νεαρής μητέρας,
Μια θεραπαινίδα που φέρει πικάκιο με προσφορές, Μήλα , Ρόδια, Γλυκά από Μέλι, Σταφυλια.
Η μητέρα με το βρέφος.
Ενας νεαρός στην υπηρεσία της οικογένειας που οδηγεί έναν ταύρο στο βωμό για την καθιερωμένη θυσία.
Τέλος, η θεά Αρτέμιδα που είναι στραμμένη προς τα αριστερα και κρατά δαυλό.
Μοναδική είναι η απεικόνιση των υποδηματων και ενδυματων που η νεαρή μητέρα φορούσε κατα τον τοκετο και τα αφιερωσε στην θεα.
-4ος αιώνας Αρχαίος Εχινός

Αυτή η Δημοσίευση έχει ένα Σχόλιο

  1. Βασικό. Όι μονοθεϊστικές θρησκείες έχουν ιδρυτή και ημερομηνία ίδρυσης, ενώ καθιερώνονται από μια αυτοκρατορία. Οι πολυθειστικες δεν έχουν πολιτικό χαρακτήρα και προέρχονται από την μακραίωνη παράδοση των εθνών. Οι θεοί έχουν τέκνα και απογόνους γι αυτό και είναι πολλοί. Στους μονοθεισμους ο θεός είναι μοναδικός και απόμακρος που δεν τον ενδιαφέρει η φύση αλλά η πολιτική κυριαρχία… Γι αυτό βολεύει τα δεσποτικά, αντιδημοκρατικά πολιτεύματα και επιβάλλεται δια της βίας στους υπηκόους.

Αφήστε μια απάντηση

Close Menu